„Bieg po emocje dla męskiej depresji”

Paweł, lat 40: Historia o tym, że gdy boli ciało, łatwo zapomnieć o duszy

Paweł poważnie zachorował w wieku 30 lat. W ciągu 6 miesięcy ze zdrowego, silnego i aktywnego fizycznie człowieka stał się osobą poruszającą się o kulach, a czasem nawet na wózku. Poważne uszkodzenie nerek w wyniku choroby autoimmunologicznej, porażenie czterokończynowe i nawrót wirusowego zapalenia wątroby wywróciło jego życie do góry nogami. Walcząc z fizycznym bólem, w toku skomplikowanej, złożonej i czasochłonnej diagnostyki, nie zauważył, że z cierpieniem zmaga się nie tylko jego ciało, ale też i dusza.

„Teraz, patrząc wstecz, sam nie wiedziałem, że dzieje się ze mną coś złego też na poziomie psychicznym. Gdy codziennie zmagasz z bólem całego ciała, gdy ruch jest wysiłkiem, nie zwracasz uwagi, że jest w Tobie coraz mniej woli do tej walki. A jeśli widzisz, to tłumaczysz sobie, że to przez ból, że masz do tego prawo. Aż w końcu wiesz, że już nie chcesz dalej tak żyć, a raczej egzystować w świecie bólu i beznadziei”.

Paweł pierwszą próbę samobójcza podjął w szpitalu podczas kolejnych badań diagnostycznych. Czujność innych pacjentów uratowała mu życie. Od razu trafił do szpitala psychiatrycznego pod ścisłą obserwację i na dopasowanie leków. Spędził tam 12 tygodni. Wracał jeszcze 2 krotnie, również po próbach samobójczych.

„Depresja w moim przypadku była zaburzeniem współistniejącym, a ponieważ jej źródła nie dało się usunąć, trudniej było mi się z niej wydostać. Złe samopoczucie, liczne pobyty w szpitalach, brak jakichkolwiek perspektyw potęgowały myśli samobójcze. Punktem zwrotnym była wizja rychłej śmierci. Lekarz powiedział, że mogę nie dożyć kolejnych świąt i czas, żeby uregulować wszystkie sprawy. Moje serce coraz gorzej znosiło kolejne dializy. Wtedy zrozumiałem, że chcę żyć, że to niemożliwe, że to już teraz. Co innego jest samemu o tym decydować pod wpływem impulsu i bezdennej rozpaczy, co innego, gdy to ktoś lub coś podejmuje decyzję za Ciebie. Niby niewielka różnica, a jednak dla mnie była ogromna”.

Paweł jest po przeszczepie. Od 1,5 roku nie bierze leków przeciwdepresyjnych. Zaburzenie jest w fazie całkowitej remisji.

„Nie jestem zdrowy. Przeszczep nie był lekiem na wszystko.Już nigdy nie będę tak sprawny jak jeszcze 10 lat temu. Choroba mocno mnie ogranicza. Jednak dała mi też coś dobrego. Zrozumiałem, że życie jest wartością najwyższą. Z depresją już się nie zmagam, jednak nie wiem, czy tak już będzie zawsze. Wiem jednak, że nie chcę tam wracać. Żyję w pełni świadomie i uważnie. Obserwuję swoje myśli i zachowania. Gdy czuję, że nie chce mi się wstać, wiem, że to moment, że właśnie powinienem. Życie teraz jest inne. Spokojniejsze, lżejsze, ale też głębsze. Ale wiem też, jak bardzo trudne jest wyjście z depresji. Ona wciąga. Całego i bez granic. Jednak wygrana jest możliwa. Ja jestem tego dowodem”.

Tomek, lat 36: Historia mężczyzny, który się nie poddaje

Tomek nie wie, jak to się zaczęło. Młody, silny, zdrowy. Mieszkaniec dużego miasta. Świetna praca, może nie za bardzo lubiana, ale dochodowa. Sukces, stabilizacja finansowa. Wspaniała partnerka. Plany na przyszłość. Wszystko wydawało się wręcz idyllą. Jednak w środku powoli powstawała wyrwa, która w końcu, dzień za dniem przerodziła się w bezdenną, czarną przepaść.

„Wszystko działo się powoli. Zaczęło się zimą. Rozchorowałem się. Zwykłe przeziębienie, które przerodziło się w grypę i na trzy tygodnie zostawiło w domu. Najpierw brakowało mi trochę pracy. Później zdałem sobie sprawę, że jestem nią zmęczony, że nie chcę tam wracać, że to nie dla mnie. Ale wróciłem. Bo tak trzeba było. Bo praca, pieniądze, obowiązki. Jednak każdego dnia było coraz trudniej. Dzień przestał sprawiać mi radość, każde wstanie z łóżka poprzedzone było walką z niechęcią, złością i frustracją. Z czasem przestałem czuć i to. Wstawałem automatycznie.”

W pracy Tomek awansował, mimo niechęci przyjął wyższe stanowisko, więcej obowiązków i większą odpowiedzialność. Było mu coraz trudniej. Stres i ciągłe napięcie potęgowały znużenie w pracy. Zaczął mieć problemy ze snem. Niewyspany tracił koncentrację i czujność. Każdego ranka czuł nie tylko niechęć, ale też strach przed kolejnym dniem, kolejnym zadaniem. To go przerosło. Poszedł na zwolnienie lekarskie z tytułu silnej reakcji na stres.

„W tamtej chwili wydawało mi się to najlepszym rozwiązaniem. Jednak teraz, patrząc z perspektywy, powinienem już wtedy zgłosić się po diagnozę w kierunku depresji. Zwolnienie lekarskie i pobyt w domu skończyły się izolacją. Po kilku dniach nie miałem ochoty wstawać. Jedyne, o czym marzyłem, to spanie, ten stan niebytu, który wydawał mi się lepszy niż życie.”

Do pracy już nie wrócił. Przedłużający się pobyt w domu, odcięcie się Tomka od znajomych, gdy do tej pory był osobą niezwykle towarzyską, zaniepokoiło jego partnerkę. Podobnie jak nagłe wybuchy złości na próbę rozmowy. Krzyki i kłótnie z byle powodu. Tomek do tej pory nie wie, jak w pewnym momencie udało się partnerce przekonać go do wizyty u psychologa.

„Chyba bałem się, że się rozstaniemy, jeśli dla niej tego nie zrobię. I chyba to też było dla mnie kotwicą w tym czasie. Ten niepokój o nasz związek mówił mi, że jeszcze na czymś mi zależy”.

Tomek leczy się 3 lata. W tym czasie po częściowej remisji miał jeden nawrót, w trakcie którego próbował popełnić samobójstwo. Po hospitalizacji, kontynuuje leczenie w trybie ambulatoryjnym. Obecnie depresja jest w fazie częściowej remisji.

„Nie jest łatwo. Ale się nie poddaję. Słucham lekarza i siebie. Uważam, co myślę i jak się zachowuję. Staram się wychwytywać niepokojące sygnały. To czasem bywa męczące, ale wiem, że warto. Skoro wielu z tego wychodzi, wierzę, że i mi się uda.”