„Problemy dużej wagi” – wsparcie i psychoedukacja dzieci z cukrzycą typu I, dzieci z problemem otyłości i ich rodzin

Dodatkowym problem jest ryzyko otyłości u dzieci i nastolatków z cukrzycą typu I. Jak pokazują światowe dane, mają one coraz silniejsze korelacje. Z otyłością zmaga się od 2,8 do nawet 37,1% pacjentów z diagnozą choroby. To z kolei utrudnia proces leczenia, a do konsekwencji dochodzi insulinooporność, większe ryzyko kardiometaboliczne i innych powikłań w porównaniu z dziećmi diabetologicznymi o prawidłowej masie ciała.

W procesie leczenia cukrzycy typu I niezwykle istotnym elementem jest więc zwiększanie świadomości zarówno pacjentów, jak i ich rodzin na temat utrzymania właściwej masy ciała. Wiedza oraz narzędzia niezbędne do tworzenia właściwych postaw są elementami kluczowymi w profilaktyce otyłości u nieletnich pacjentów z cukrzycą typu I.

Problem otyłości i nadwagi wśród dzieci i nastolatków dotyczy nie tylko młodych diabetyków. Dane są alarmujące. W Polsce z nadmierną masą ciała żyje ok. 10% dzieci w wieku 1-3 lat. Trzykrotnie częściej problem dotyka uczniów w wieku wczesnoszkolnym oraz ok. 22% nastolatków do 15 roku życia.

Co więcej otyłość i depresja wykazują silną konotację w obu kierunkach. Badania z 2016 r. pokazują, że ryzyko zwiększonej masy ciała było większe aż o 70% u nastolatków z depresją, a prawdopodobieństwo depresji było większe o 30% w przypadku dzieci z otyłością w porównaniu z rówieśnikami o prawidłowej masie ciała.

Dzieci z nadwagą lub otyłością często mierzą się też ze wstydem i poczuciem winy. Spotykają się też z ostracyzmem ze strony rówieśników zwłaszcza w obliczu kultu szczupłego ciała promowanego w mediach. Wyśmiewani izolują się, unikają towarzystwa, zamykają w sobie, co potęguje ryzyko innych zaburzeń, takich jak lęki, fobie. a także uzależnienia.

Fundacja Nie Widać Po Mnie realizuje zadanie: „Problemy dużej wagi” – Wsparcie i psychoedukacja dzieci z cukrzycą typu I oraz dzieci z problemem otyłości oraz ich rodzin” w ramach programu: „Wsparcie i psychoedukacja dzieci przewlekle chorych oraz ich rodzin”.