Czy teatr może stać się partnerem w dialogu o chorobach psychicznych? A przynajmniej –przestrzenią, w której trudne tematy przestają paraliżować, a zaczynają łączyć? Jako Fundacja mieliśmy ogromną przyjemność i zaszczyt być partnerem merytorycznym spektaklu, który robi dokładnie to co dla nas kluczowe, zdejmuje z depresji tabu, nie odbierając jej przy tym powagi, ale dając coś, czego wszyscy desperacko potrzebujemy. Nadzieję.
Rola teatru w społecznym dialogu o chorobach psychicznych jest dziś nie do przecenienia. Spektakle takie jak ten udowadniają, że scena to nie tylko miejsce rozrywki, ale przede wszystkim bezpieczny mikroświat. Miejsce, gdzie możemy przyjrzeć się swoim lękom z bezpiecznej odległości fotela teatralnego, a potem wyjść z sali z poczuciem, że nie jesteśmy w tym sami, że warto o tym rozmawiać, że każdy dobry gest wsparcia ma sens.
Kiedy banał staje się kołem ratunkowym
Odkrywanie piękna w małych rzeczach? No dobrze, powiedzmy to na głos: w świecie social mediowych i coachingowych mądrości brzmi to jak absolutny banał. Łatwo machnąć ręką na „cieszenie się chwilą”, kiedy rzeczywistość wokół wydaje się szara, ciężka i pozbawiona sensu, a my biegniemy ciągle, gdzieś do wielkiego celu.
A jednak to właśnie ta prosta idea stała się zalążkiem tego, co brytyjski The Guardian okrzyknął „Every Brilliant Thing” Duncana Macmillana i Jonny’ego Donahoe „globalnym fenomenem” i „podnoszącą na duchu sztuką o depresji”. W warszawskiej PRZESTRZENI 71 Teatru Druga Strefa, pod czujnym okiem reżyserki Julii Groszek, ta historia zyskała nową, intymną dynamikę.
Cały ten emocjonalny rollercoaster bierze na swoje barki jeden człowiek. Mateusz Dymidziuk, niezwykle charyzmatyczny aktor, przeprowadza widza przez opowieść o dziecku, które próbuje stworzyć listę powodów, dla których warto żyć, i które mogłyby pomóc chorującej na depresję mamie, po próbach samobójczych. Na tej liście lądują rzeczy najprostsze: lody, walki na poduszki, głos kogoś, kogo kochasz.
To, co zaczyna się jak chęć pomocy dyktowaną dziecięcą, szczerą miłością, z czasem przeradza się w potężną lekcję uważności. Spektakl pokazuje nam, jak gigantyczny wpływ na nasze postrzeganie świata mają detale, których na co dzień nie zauważamy. To nie spektakularne zwroty akcji, ale właśnie te drobne gesty, obecność, wszystko, to co jesteśmy w stanie zrobić dla naszych bliskich pozwalają dostrzec sens tam, gdzie wydawało się, że już go nie ma.
Niezwykły i głęboko poruszający jest też proces ewolucji tej listy. Wraz z tym, jak bohater dorasta, zmienia się również jego pogląd na to, co jest w świecie naprawdę piękne. Lody i walki na poduszki ustępują miejsca rzeczom bardziej złożonym, dojrzałym, dotykającym istoty ludzkich relacji.
W takim wydaniu spektakl stał się czymś więcej niż tylko częścią teatru – ale autentycznym, bliskim doświadczeniem.
Zobaczyć niewidzialne
Najpiękniejsze w tej sztuce jest to, że przekracza ona granice tradycyjnego teatru. każdy widz staje się współtwórcą opowieści. Zamiast dystansu – dostajemy bliskość. Wzruszamy się, uświadamiając sobie, co w życiu jest naprawdę ważne. Ta błaha refleksja skutecznie nas zatrzymuje i daje do myślenia.
Dla nas, jako partnera merytorycznego, ta realizacja to piękny dowód na to, że o zdrowiu psychicznym można mówić bez patosu i zadęcia, z czułością, zaangażowaniem, a nawet z mądrym humorem. Edukacja poprzez sztukę ma niezwykłą moc, bo trafia prosto w emocje, omijając racjonalne blokady i lęk przed oceną.
Wychodząc ze spektaklu Mateusza Dymidziuka, zostaliśmy z refleksją, która idealnie rezonuje z tym, co robimy na co dzień w Fundacji Nie Widać Po Mnie. Czasem, by pomóc sobie lub komuś bliskiemu, nie musimy od razu dokonywać cudów. Wystarczy zacząć od zauważenia jednej, małej, prostej rzeczy…
A co dzisiaj znalazłoby się na Twojej liście wszystkiego, co piękne?
INFORMACJE O SPEKTAKLU:
- Tytuł: „Wszystko, co najlepsze”
- Data premiery: 18 czerwca 2026 roku
- Miejsce: PRZESTRZEŃ 71 Teatru Druga Strefa
- Na scenie: Mateusz Dymidziuk
- Reżyseria: Julia Groszek
- Partner merytoryczny: Fundacja Nie Widać Po Mnie
Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich potrzebuje wsparcia, możesz skorzystać z poniższych bezpłatnych, anonimowych telefonów zaufania:
-
116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych
-
800 70 22 22 – Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym
-
116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży
-
22 594 91 00 – Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji ITAK
