Skip to main content

Jako Fundacja Nie Widać Po Mnie, od lat działająca na rzecz profilaktyki, edukacji oraz poprawy dostępności i jakości opieki psychiatrycznej w Polsce, z uwagą i życzliwością przyglądamy się procesowi legislacyjnemu dotyczącemu projektu ustawy o zawodzie psychoterapeuty oraz samorządzie zawodowym, przyjętego niedawno przez sejmową podkomisję stałą ds. zdrowia psychicznego.

Cieszy nas sam fakt, że uregulowanie tego obszaru oraz uznanie psychoterapii za zawód zaufania publicznego stało się priorytetem, a prace nad ustawą nabrały realnego tempa. Pacjenci w kryzysie psychicznym zasługują na jasne zasady, poczucie bezpieczeństwa i pewność, że trafiają w ręce wykwalifikowanych specjalistów. Dla naszej Fundacji sprawą nadrzędną jest to, aby regulacja tego zawodu opierała się na solidnej wiedzy naukowej i była w pełni spójna z charakterem psychoterapii jako metody leczenia. Od rzetelnej wiedzy i klinicznego przygotowania psychoterapeutów bezpośrednio zależy bezpieczeństwo oraz życie pacjentów.

Standardy powinna wyznaczać ścieżka nauki

Stoimy na stanowisku, że standardem musi być nauka (EBM/EBP). Zdrowie psychiczne jest tak samo ważne jak zdrowie fizyczne. Ponieważ psychoterapia jest metodą leczenia, standardem w gabinetach powinny być metody sprawdzone naukowo – o tym, co jest skuteczną terapią, muszą decydować twarde dowody naukowe, a nie wyłącznie przekonania czy tradycja danego nurtu. Fundamentem systemu powinna być praktyka oparta na dowodach (EBM – Evidence-Based Medicine oraz EBP – Evidence-Based Practice). O dopuszczeniu metod do systemu ochrony zdrowia powinny decydować przede wszystkim obiektywne kryteria badawcze oraz rzetelna weryfikacja naukowa potwierdzająca, że dana terapia pomaga pacjentom i nie wyrządza im szkody.

Jasna ścieżka kształcenia w ramach ochrony zdrowia

Praca z osobami doświadczającymi zaburzeń psychicznych, często w kryzysie samobójczym, wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. Dlatego ścieżka dochodzenia do zawodu psychoterapeuty powinna być ustrukturyzowana i oparta na solidnych podstawach klinicznych. Rzetelna wiedza z zakresu psychopatologii, diagnozy klinicznej i neurobiologii wymaga uważności i priorytetyzacji.

Realna kontrola państwa nad programami kształcenia, egzaminami i jakością

 Z dużym uznaniem przyjmujemy założenie, że uznanie psychoterapii za zawód medyczny ma iść w parze z odpowiedzialnością instytucji państwowych za standardy edukacji i certyfikacji. Mamy nadzieję, że na dalszym etapie prac legislacyjnych uda się jeszcze mocniej doprecyzować te mechanizmy. Bardzo potrzebne są jednolite, spójne standardy kształcenia, obiektywny państwowy egzamin oraz niezależny, oparty na kryteriach naukowych system akredytacji i weryfikacji metod terapeutycznych – tak, aby pacjent miał pewność, że niezależnie od gabinetu, do którego trafi, podlega tym samym, najwyższym normom bezpieczeństwa i etyki. Równolegle warto konsekwentnie rozwijać dostępną, publiczną ścieżkę kształcenia specjalizacyjnego.

Dialog i konsolidacja ponad podziałami

Dyskusja wokół projektu pokazuje, jak bardzo potrzebujemy spokojnej,merytorycznej rozmowy, w której na pierwszym miejscu stanie dobro pacjenta. Wierzymy, że na kolejnym etapie prac w Sejmie możliwe jest wypracowanie rozwiązań, które połączą wysokie standardy naukowe z realiami polskiego systemu ochrony zdrowia.

Przejdź do treści