„Problemy dużej wagi” – wsparcie i psychoedukacja dzieci z cukrzycą typu I, dzieci z problemem otyłości oraz ich rodzin
Cukrzyca typu I jest najczęściej występującą chorobą przewlekłą wieku dziecięcego. Szacuje się, że Polsce zmaga się z nią już 3 dzieci na 1000. Pod koniec ubiegłego wieku było to 1 dziecko na 100 tys. Najczęściej diagnoza stawiana jest pomiędzy 10 a 14 rokiem życia. Wzrost zachorowań zauważono w okresie pandemii i chociaż jest ona dawno już za nami, trend wzostowy ilości diagnoz cukrzycy typu I nadal się utrzymuje. Choroba ma charakter immunologiczny. Jednak wiele wskazuje, że nie jest mocno powiązana z genami. Zgodnie z danymi 85% zachorowań dotyczy rodzin bez wcześniejszej historii choroby.
Cukrzyca dla małych pacjentów niesie ze sobą nie tylko obciążenia fizyczne, wymagając stałej kontroli i przestrzegania rygorystycznych zasad diety i aktywności fizycznej. Diabetycy często zmagają się z niskim poczuciem własnej wartości, a także poczuciem winy i odpowiedzialności za chorobę. Strach o zdrowie, z którym mierzą się na co dzień, zwiększa ryzyko wystąpienia stanów lękowych oraz depresji, która jest u nich częściej diagnozowana niż u ich rówieśników bez obciążenia chorobą.
